ფიქრი # 9

ახლა ვაჟაზე რომ ამოვიარე შევნიშნე “პარნასი” დაუხურავთ არადა როგორ მიხაროდა, რომ სახლთან ახლოს მქონდა წიგნების მაღაზია. (ახლოს ანუ ფეხით სავალ მაძილზე).  უცებ შემეძლო გახსენებისთანავე ჩავლა და ახალი წიგნის ყიდვა. ალბათ არარენტაბელური იყო და დახურეს.

ყოველთვის მინდოდა 3 რამე მქონოდა სახლთან ახლოს:

1. ეკლესია

2. წიგნების მაღაზია

3. პარკი.

მეტნაკლებად სამივე პირობას ასრულებდა ჩემი მომავალი სახლი აი ეს ამბავი რომ არა.

მოკლე პოსტი სიახლეზე

აჰჰ.. ვეღარ ვიცლი ბლოგისთვის, კიარადა ლამის ინტერნეტისთვისაც.

უცებ მომინდა პატარა პოსტი მაინც შემომეგდო.

მოკლედ, ახალი “გასართობი” მაქვს. ახალ სახლში გადავდივარ, უფრო სწორად პირველ საკუთარ სახლში.

“საკუთარი” და მითუმეტეს “სახლი” ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს.

გამახსენდა… დავწერე ამაზე თითქმის 1 წლის წინ.

ხოდა ამჯერად ჩემი სამყარო უნდა შევქმნა. “შექმნის” პროცესს პერიოდულად გავბლოგავ

ფიქრი #8 (სანტა-ესპერანსაში)

მართალი ყოფილა დოდკა. ურევს, მაგრამ ვორდპრესი კი არა, ფაირფოქსი.

წაშალა და დრაფტადაც არ შეინახა.

——————————

რატომ აღარ აქვთ ახალ წიგნებს წინ პატარა რეზიუმესავით? აი ავტორი-ეპოქა-სიუჟეტს რომ აღწერდა მოკლედ.

რაღაც სახელი ექნება აუცილებლად, მაგრამ მე არ ვიცი, ან არ მახსოვს, რაც პრინციპში ერთიდაიგივეა.

მგონი ადრეც არავინ კითხულობდა, მაგრამ ჩემი ინგლისურის მასწავლებლის წყალობით ჩვევად მექცა და ახლაც, წიგნს რომ გადავშლი პირველ რიგში მაგას ვეძებ. თუმცა ზოგიერთებს აქვთ, უკანა გარეკანზე.

ჯანდაბას, იყოს, ოღონდ იყოს.

ვასკონჩელო და დელაკრუა

დღეს ისევ იმ განწყობაზე ვიყავი, აი რაღაცას რომ ვეძებ ხოლმე. თან არ ვმუშაობდი, არანაირი გეგმა არ მქონდა და მოკლედ ჩიტივით თავისუფალი ვიყავი.

თუმცა რატომ ვწერ წარსულ დროში, დღე ჯერ არ დამთავრებულა.

ვზივარ კოპთან და ფოტოგრაფია, კერძოდ კი შავთეთრი მიტრიალებს თავში. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ გუგლის ლაბირინთში დავეხეტები.

ამწუთას ერთი საინტერესო ფოტო ვნახე, World Press Photo-ს ერთერთი პრიზიორი, ვინმე ლუის ვასკონჩელოს (ბრაზილია) ნამუშევარი. შევხედე თუ არა დელაკრუას ცნობილი ტილო გამახსენდა.

ნაწ. III

როგორც იქნა.

ღრუბლიანი ცა და ღრუბლისფერი ზღვა

გინახავთ სკუტერი მარტინის ჭიქაში?

… და არცერთი იგივე.

One more sunset.

ამჯერად ბათუმის ბულვარიდან.

ბათუმის მოცეკვავე ფანტანის აუდიო ნომერი.

ეს კი 3დ  ნომერი.

შესაშურად სუფთა წყალი იყო.

ქართული პლიაჟის რომანტიკა.

რა უნდა იყოს უფრო შესაფერისი სახელი ბენზინგასამართი სადგურისთვის?

ესეც “სოკრატი”. კარგად არ ჩანს.

სიზმარი #3: ცოფიანი ძაღლები და ჯეოსელობანა

ნაწილი I.

შემოღობილი ტერიტორიაა ტყეში. არ ვიცი, რა მიზნით და რას ვაკეთებთ, მაგრამ 3 ადამიანი ვართ. ისევ ჩემთვის უცნობები, მაგრამ სიზმარში მეგობრები. ტერიტორია აღმართია, ჩვენ ქვემოთ ვდგავართ, ზედა ნაწილში კი ვოლიერებია, სადაც დაინფიცირებული ცხოველები ჰყავთ ჩაკეტილი, მგონი ცოფის ვირუსით.

ჩვენ გვახლავს ძაღლი, რომელიც ძალიან მიყვარს (სიზმარში). ჩემი მეგობრები მიემართებიან ზემოთ, ვოლიერებისკენ. მე ჩამოვრჩი რატომღაც. ჩემს ყურადღებას ძაღლის უცნაური ქცევა იპყრობს. თითქოს ცდილობს უკნიდან მომეპაროს და თავს დამესხას, გუგები დავიწროვებული აქვს კატასავით (არ ვიცი ამის დანახვა როგორ მოვახერხე). ვხვდები რომ ისიც დაინფიცირებულია.

ღობესთან რაღაც შევნიშნე ყუთივით, ზედ 2 ცალი ხის კეტი იდო, გამოთლილი და დამუშავებული. ავიღე ერთერთი, კომბალივით ფორმის.

ძაღლი უკვე თავს ვეღარ აკონტროლებს და აშკარად გადმოდის იერიშზე. მე მთელი ძალით ვურტყამ და ხერხემალზე ხვდება, კისრის ნაწილში. ის დაიწკმუტუნებს, ჰაერში უცნაურ მოძრაობას აკეთებს და უსულოდ ეცემა.

პ.ს. ეს ნამდვილი კოშმარი იყო. ვერ ვიტან ცხოველებზე ძალადობას, თუნდაც ცოფიანზე

ნაწილი  I

სამაგიეროდ მეორე ნაწილი იყო უაზროდ სასაცილო.

გრძელი მაგიდის გარშემო ხალხი დგას, ფრაკებში და შავ კაბებში. მაგიდის თავში გიორგი მოსიძე დგას და ხელში რვეული უჭირავს. პერიოდულად მაგიდასთან მდგომნი სვამენ კითხვებს, მაგრამ ვინ პასუხობს და რა პრინციპით მიდის თამაში ვერ ვხვდები. მოსიძე იწერს რაღაცას ყოველი კითხვის შემდეგ.

მგონი მელოდებიან და ამიტომ წასვლას ვაპირებ. ჩემს ადგილს ვტოვებ და სანამ კართან მივალ მოსიძის ზურგს ამოფარებული რვეულში ვიხედები. მონიშნული აქვს მაგიდის გარშემო ადგილები და ადგილის პატრონები. ჩემი ადგილის გასწვრივ წერია “ქალი-გოგო”. ინტერესით ვკვდები ეს რას ნიშნავს, მაგრამ მეჩქარება და ვტოვებ ოთახს.

გარეთ ბნელა და ტაქსიში ჩემი მეგობარი მხვდება (ამჯერად რეალური მეგობარი) და სადღაც მივდივართ, თუმცა ისე ახლოს, რომ მიკვირს, ტაქსი რაში გვჭირდებოდა.

მივდივართ რაღაც პატარა სახლთან და ნ (ჩემი მეგობარი) მტოვებს. მე შევდივარ ოთახში, სადაც დგას ტელევიზორი, ტელევიზორის წინ მაგიდა და მაგიდასთან რამოდენიმე ადამიანი. ნაცნობი სახე მხოლოდ ერთია. ვჯდები მაგიდასთან სავარძელში და იგი გვთავაზობს “ჯეოსელობანა” ვითამაშოთ (ოღჩ).  თამაში იწყება, მაგრამ მე არ ვიცი როგორ ვითამაშო. ვწუწუნებ და ვსაყვედურობ, რომ ჯერ წესები უნდა გააცნოს ყველას. თან გაზეთს ვფურცლავ (?). მას რაღაც უაზრო არგუმენტი მოჰყავს, რაც მე არ მაკმაყოფილებს და ასე კინკლაობაში მიდის თამაში.

ნაწ II

როგორც იქნა მოვიცალე. მაშ ასე, გადავინაცვლოთ  მზიან (თუ გაგიმართლა) აჭარაში.

ამ სურათს ზამთარში შევხედავ ხოლმე.

ძალიან მომწონს ეს ხედი, 3 სხვადასხვა ფერის მთა.

გონიოს სანაპირო. ხედი სასტუმროს აივნიდან. ცენტრში ბარ “ვიტამინის” შესასვლელი, სადაც უსაშინლესი მომსახურებაა და ოფიციანტები იტყუებიან.

ერას ტბა და ახალი სასტუმრო შერატონი, რომელიც აჭარის სანაპიროს ყველა წერტილიდან ჩანს. მიუხედავად ხედის სილამაზისა, ტირიფის ქვეშ მიგდებული ერთჯერადი პარკი მიგახვედრებთ, რომ ეს საქართველოა.

ასეთი საინტერესო და ორიგინალური ღობე აქვს ბათუმის ზოოპარკს.

ალბინოსი კენგურუ, რომელიც ბოცვერს უფრო ჰგავს.

“დატყვევებული ბუნება”. როგორ ჟღერს?

ისევ ერას ტბა. რას ნიშნავს ეს “ერა” მაინც ვერ გავიგე.

ლამაზი აივანია, არადა ეს მცენარეები უქოთნოდ იზრდებოდნენ,  კაკ ნე სტრანნო. სურათის ხარისხზე ბოდიშს ვიხდი.

მგონი ბათუმის ყველაზე ლამაზი შენობაა.

იძულებული ვარ დანარჩენი მესამე ნაწინალ გავაკეთო. ბევრი ფოტო დამრჩა და ძალიან ნელა აბამს.

სიზმარი #2

დავწერო, სანამ დამვიწყებია. მთელი დღეა ვინახავ. ამჯერად თრილერის ჟანრში იყო.

სადღაც ვართ რამოდენიმე მეგობარი (მართალია უცნობი ხალხი იყო, მარა ნუ იქ მეგობრები იყვნენ ჩემი), ვპოულობთ რაღაც ამპულას, რომელიც სავარაუდოდ გაციების საწინააღმდეგო აეროზოლი უნდა იყოს. იყენებს ერთერთი ჩვენგანი და გადაიქცევა ზომბად. მერე ყველა სადღაც ქრება და მე ამ ზომბს გავურბივარ.

რაღაც დასახლებულ პუნქტში ვარ, გზიდან გადავდივარ და ეზო-ეზო გავრბივარ. ეს ჩემი მდევარი რაღაც საშინელ ხმებს გამოსცემს, რითიც ვხვდები რომ ახლოსაა.

ბოლოს როგორც იქნა ავუბნიე თავგზა და რაღაც მონასტერს მივადექი.

პირველად ჩემს სიზმრებში რამოდენიმე წელი გავიდა ლოლ.

მოკლედ ვცხოვრობ ამ მონასტერში, სანამ არ მიპოვა. საქმე იმაში იყო, რომ ხმას აღარ გამოსცემდა და ამიტომ შორიდან ვერ მივხვდი, სანამ მონასტერში არ შემოვიდა. რომ დავინახე რათქმაუნდა მივხვდი, რომ “ეს ისაა”

მაგრამ რაც არ უნდა საკვირველი იყოს, ზომბს აღარ გავდა. ჩვეულებდივი, სიმპატიური მამაკაცის გარეგნობა ჰქონდა მიღებული. საიდანღაც მივიღე ინფორმაცია, რომ მუტაცია განიცადა.

მოკლედ, სხვა რა დამრჩენია, ისევ გავრბივარ ….

ფინალი მეც ძალიან მაინტერესებდა, მაგრამ გამაღვიძეს.

მარშრუტი: თბილისი-ქვიშხეთი-ბორჯომი-ბაკურიანი-ბათუმი-გონიო. ნაწ.I

ალბათ ყველაზე გრძელი სათაურია ქართული წორდპრესის ისტორიაში

სადღაც ოკამთან ჩემი ყურადღება თოვლიანმა კავკასიონმა მიიქცია.

ასე გამოიყურება “კუკუშკას” ახალი ვაგონი, რომლის ბილეთიც 1 ლარით მეტი ღირს და რომელსაც ძველისგან განსხვავებით სარკმელი ისე მაღლა აქვს, რომ კისერი ძალიან უნდა დაიგრძელო, რომ თავი გაყო. არადა მთელი მუღამი მაგაშია

ქართული რკინიგზის ფერხორციანი წარმომადგენლები

ასე ეპატიჟებოდა ეს ბებო ყველას თავისი მზესუმზირის საყიდლად.

რაც არ უნდა საოცარი იყოს, სწორედ სურათის მარჯვენა კუთხეში  მიმაგრებული ჩაქუჩით უნდა ჩაამტვრიოთ ეს ორმაგშუშიანი სათადარიგო გასასვლელი საჭიროების შემთხვევაში.

გული მტკივა ამ გადამწვარი ტყეების დანახვაზე

ასეთი საინტერესო ზარი შევნიშნე ერთერთ სადგურზე.

ბაკურიანის კოლორიტი, უცნაური წარმოშობის ავტომობილი.

ქვიშხეთის აღდგომის სახელობის ტაძრის ჭერი.

მტკვრის ხეობა. ხედი ქვიშხეთიდან.

სრულად დადებას ვაპირებდი, მაგრამ  ბევრი ფოტოა კიდევ დარჩენილი.  თან მეზარება.

ამიტომ 2 ნაწილად გავაკეთებ.

ექსპერიმენტი: კრახი

მე ისევ 66 კილო ვარ

წავედი, შავ ზღვაში უნდა დავიხრჩო თავი.