თავს იმ ვირივით ვგრძნობ ორ თივის ზვინს შორის შიმილით რომ მოკვდა. ცხოვრება უამრავ გზას გიჩვენებს, უამრავ საშუალებას გაძლევს, მე კი სულ მეჩვენება რომ რაღაცას ვერ ვიყენებ.
ის პოსტი კი ზაფხულში დავწერე, მაგრამ ყოველთვის მაქვს ეს გრძნობა, როცა აქტიური ვარ და შინაგანი ძალების, მუზების, ტვინში მოფუთფუთე იდეების მოზღვავებას ვგრძნობ. მემგონი ხარბი ვარ :/ საკუთარი ტავის მიმართ, ყველაფერი მინდა და მიღებული არ მაკმაყოფილებს
ამ ბოლო დროს სადღაც წავიკითხე, ყველას თავისი გზა აქვს ცხოვრებაში, თუ ამ გზას სიამოვნებით მიყვები ესე იგი შენი გზა ყოფილაო. მე კიდე ამ გზას ყოველთვის “ლევად” მივყვები. მკიდია ჩემი გზაა თუ სხვისი გზაა, სწორეა თუ მრუდი, მთავარია სიამოვნებით მივყვები:)
:/ რა დეპრესიული ცხოველია ვირი.
მეც ასე მეჩვენება სულ, განსაკუთრებით ზამთარში.
კი არ მეჩვენება, ასეცაა ალბათ.
ის პოსტი კი ზაფხულში დავწერე, მაგრამ ყოველთვის მაქვს ეს გრძნობა, როცა აქტიური ვარ და შინაგანი ძალების, მუზების, ტვინში მოფუთფუთე იდეების მოზღვავებას ვგრძნობ. მემგონი ხარბი ვარ :/ საკუთარი ტავის მიმართ, ყველაფერი მინდა და მიღებული არ მაკმაყოფილებს
ამ ბოლო დროს სადღაც წავიკითხე, ყველას თავისი გზა აქვს ცხოვრებაში, თუ ამ გზას სიამოვნებით მიყვები ესე იგი შენი გზა ყოფილაო. მე კიდე ამ გზას ყოველთვის “ლევად” მივყვები. მკიდია ჩემი გზაა თუ სხვისი გზაა, სწორეა თუ მრუდი, მთავარია სიამოვნებით მივყვები:)
ბედნიერი ხარ. მე შეცდომების მეშინია. მუდმივად ვეკითხები თავს: “სწორად მივდივარ?”