არეული

რაღაც გავცივდი ბლოგის მიმართ. მგონია “გამიარა”. ხან მე მეზარება წერა, ხან ჩემს მუზას. მე, როგორც “ხასიათის ადამიანმა”, თუ იმწუთას არ გავაკეთე ის, რის განწყობაზეც ვარ, მერე კაი ხანი მიწევს შესაბამისი განწყობის ლოდინი, ვინაიდან და რადგანაც ამის გარეშე ვერაფერს ვაკეთებ.

სტეიკიდან სტეიკამდე

მინდა დავწერო გასტრონომიულ თემაზე. ამის სურვილი მაშინ გამიჩნდა, როცა დღეს საღამოს, სახლში დარუნებული სტეიკის ნაჭრებს ვაბრუნებდი ტაფაზე.

ვერ ვიტყვი რომ ჭამა არ მიყვარს. უფრო სწორად ჭამის პროცესი, მაგრამ არ მაქვს რაიმე საყვარელი საჭმელი  და ყველაფერს სიამოვნებით მივირთმევ რაც კარგადაა მომზადებული. არ მესმის რითი ჯობია საცივი ისპანახის ფხალს