ეგოისტური ბლოგი

დერეფანი

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on აპრილი 7, 2016

დილით, რძიან მიუსლის ყავას რომ ვაყოლებდი და გუშინდელ სიზმარზე ვფიქრობდი, უცებ გავაცნობიერე, რომ წინდების, “ტრუსიკების”, საკანცელარიო ნივთების, საოჯახო ინსტრუმენტების და სხვა ხარახურის მსგავსად ადამიანებიც დახარისხებული და უჯრებში ჩალაგებული მყავს. ჩემი მანიაკური ორგანიზებულობა რომ მათზეც ვრცელდება, ეს ძალიან სახალისო აღმოჩენად მომეჩვენა. სიზმარიც სახალისო იყო. მე და 2 ადამიანი რაღაც ქვესტს ვხსნიდით, რომელიც რეალურად ხდებოდა. მაგრამ ეს არაა მნიშვნელოვანი. ყოველთვის მიჭირს ხოლმე ადამიანების კატეგორიზაცია. არ ვიცი ვის ვუწოდო მეგობარი, ახლობელი, ნაცნობი. მიკვირს სხვები როგორ ახერხებენ ამას. კატეგორია “ნათესავი” ყველაზე ადვილია. ეს 2 ადამიანი ჩემი ცხოვრების სხვადსხვა პერიოდს უკავშირდება, შეიძლება ითქვას, რომ იმ კონკრეტული “მე”-ს მეგობრები არიან. ის, რაც მათთან მაკავშირებს ძალიან ძვირფასია და სამუდამოდ ჩემთან დარჩება, მაგრამ სულ ესაა და ეს. ცხოვრების სხვა პერიოდში სხვა ასეთი ადამიანები იყვნენ და არიან. ზოგადად ცხოვრება გრძელი დერეფანივითაა, გვერდებზე ჩამწკრივებული უამრავი კარით და ოთახით. ზოგში მოგონებებია, ზოგში ფიქრები, ზოგში ოცნებები და ზოგშიც ადამიანები.

Advertisements

Kinda აუტოინტერვიუ

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 26, 2013

მე: აქ რატომ ხარ?

მე: აი თავში მომივიდა, რაღაც აუტოინტერვიუსავით დამეწერა.

მე: რატომ?

მე: რატომაც არა?

მე: ხვდები ეს როგორ ჟღერს? საკუთარ თავს ელაპარაკები.

მე: ჰაჰა, კი ვხვდები. სულ ამას არ ვაკეთებ ამ ბლოგზე? უბრალოდ ცოტა განსხვავებული ფორმით იქნება ახლა. და საკუთარ თავთან ლაპარაკი რატომაა პრობლემა? მემგონი პირიქით, ყველაზე კარგად მეხმარება საკუთარი თავის დანახვაში, მეორე თუ მესამე პოსტში ვწერ კიდეც ამაზე. აროგანტულად ჟღერს? 

მე: რავიცი…

მე: მაგრამ არავინ მისვამს სწორ კითხვებს, როგორსაც მე ვუსვამ საკუთარ თავს და რომელზეც პასუხის გაცემა მჭირდება.

მე: შენ უსვამ სხვებს ასეთ კითხვებს? ჩაეკითხები? LOL

მე: არა. საინტერესო ადამიანები აღარ მხვდებიან.

მე: რას ნიშნავს “საინტერესო ადამიანი”?

მე: განსხვავებული. მაგალითად, კარგი ადამიანები. სულ უფრო და უფრო ცოტაა. სწორი ღირებულებებით, თავისუფალი აზროვნებით.

მე: გინდა თქვა, რომ შენ ხარ ასეთი?

მე: ყოველთვის ვერ ვარ. მაგრამ ასეთი ადამიანები მეხმარებიან რელსებს დავუბრუნდე.

მე: რაღაც არამგონია ვინმეს აზრს ითვალისწინებდე. კატას მაგონებ LOL

მე: Я кошка, которая гуляет сама по себе :)))

მე: შეგახსენებ, რომ საქმე გაქვს.

მე: კი, კი, მახსოვს.

მე: დაგეხმარე რამეში?

მე: არც კი იცი როგორ.

 

 

Ад на земле

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 20, 2013

თბილისში გოგო დაიკარგა. წერილი დატოვა და მშობლებს სუიციდზე მიანიშნა. გაქრა, ვერც მკვდარს პოულობენ, ვერც ცოცხალს. კვალსაც კი ვერ მიაგნეს. 2 დღეა ამაზე ვფიქრობ და მეშინია ჩემი შვილის, რომელიც ჯერ არ არსებობს.

ფიქრი არაფერზე

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 17, 2013

ყოველდღიურად 20 წუთი დაუთმეთო მედიტაციას, გვირჩევენ. 20 წუთი ვერა, მაგრამ 5 წუთს ვახერხებ. ვფიქრობ არაფერზე და ვუსმენ როგორ თენდება Jange Sekiang-ში (ალბათ ადგილია, არ ვიცი).

სერიალი მკვლელი

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 12, 2013

თუ ახალი ფილმების ნახვისას სულ უფრო იშვიათად მოგწონთ ფილმი, სულ უფრო ხშირად გაქვთ დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება, გეჩვენებათ რომ ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდება და უცებ მთავრდება, თუ მთავარი გმირის არათუ შეყვარება, კარგად გაცნობაც ვერ მოასწარით, სავარაუდოდ სერიალების სინდრომი გჭირთ.  გუშინ მივხვდი. შეიძლება სხვებიც მიხვდნენ უკვე. შეიძლება კინოინდუსტრიის მამებიც მიხვდნენ რაღაცას, ხელი ჩაიქნიეს, თეთრი იახტების გემბანზე რბილ შეზლონგებში გაგორდნენ, ცალ ხელში სიგარით, მეორეში ყინულიანი ვისკით და ოქროს ბეჭედით არათითზე, მზისგან თუ სიბრაზისგან თვალმოჭუტული, მდუმარედ გვიცქერენ ჩვენ, დაკარგულებს. და აღარ აკეთებენ კარგ ფილმებს.

:yawn:

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 11, 2013

შემოვალ, თვალს მოვავლებ აქაურობას, ღრმად ჩავისუნთქავ ოდნავ სევდიან, შავ-თეთრ არომატს, რაღაცით ახალი გაზეთის სუნს რომ მაგონებს ბავშვობიდან, შეიძლება რამდენიმე ძველი უჯრაც გამოვაღო, და შეიძლება დამტვერილ მოგონებებსაც შევუბერო სული, ისევ გავიფიქრებ, რომ კარგი იქნებოდა უფრო ხშირად მოვიდე, რომ ეს აუტოფსიქოთერაპია კარგი იყო და ახლაც ძალიან მჭირდება, გავიფიქრებ და ისევ მთქნარებით დავალოგაუთებ.

ფრანები

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on მაისი 8, 2013

ადამიანები სასტიკები ვართ ერთმანეთის მიმართ. მინდოდა დამეწერა “ზოგჯერ”, მაგრამ არა, ყოველთვის ასეა. საკუთარ მიზნებს და ოცნებებს მივსდევთ, როგორც ფრანებს. გავრბივართ თავაწეულები, ხელებგაწვდილები ვეპოტინებით. ამ დროს მთავარია ფრანს თვალი არ მოაცილო და სწორად მართო, თუ ხელს გიშლის ვინმე — მუჯლუგუნით მოიგერიო, წაქცეულს — გვერდი აუარო ან მარჯვედ გადაახტე. და ამ რბოლაში ისე ვთელავთ ერთმანეთს, სახეშიც კი არ ვუყურებთ, თვალებშიც კი ვერ ვასწრებთ ჩახედვას. გეშინია, რომ მოიხედო ფრანი გაგიფრინდება. ამ სევდიანი მარათონის ბოლოს კი აღარავინ გრჩება, რომ გამარჯვება მოგილოცოს.

***

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on მაისი 6, 2013

დღეს აღდგომაა.  უცებ ძალიან მომინდა წერა. უსაგნოდ. უმიზეზოდ. ალბათ ისევ საკუთარ თავთან ურთიერთობის დეფიციტია. ამასწინათ ძველ პოსტებს გადავავლე თვალი. ბევრი მომეწონა, ბევრზე გამეღიმა. საერთო ჯამში კი გავიფიქრე, რა კარგია რომ ოდესღაც ამ ბლოგის წერა დავიწყე. ნახულობ ძველ ფოტოსურათებს და ვიდეოჩანაწერებს, იგონებ ძველ ამბებს მეგობრებთან ერთად ან მარტო, იხსენებ ძველ დროს, ძველ “შენ”-ს. მაგრამ ძველი დღიურის/ბლოგის წაკითხვას სულ სხვა ემოცია მოაქვს. შეიძლება “შენ” ისე უცხო მოგეჩვენოს…

დღეს აღდგომაა. წლებთან ერთად შემოვიდა ჩემში ეს დღესასწაული და ბავშვობისდროინდელი ახალი-წლის ბრწყინვალება შეცვალა. რაღაცნაირად, სულის ზეიმია. რაღაცნაირად ამ დღეს ვარ ტრადიციებთან ყველაზე ახლოს. დიდი ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ ტრადიციები თავსმოხვეული ვალდებულებაა და მხოლოდ გზღუდავს. მაგრამ ბოლო დროს მათი ფსიქოთერაპიული ეფექტი აღმოვაჩინე. ინარჩუნებ ძველს — თითქოს ათვლის წერტილთან კავშირს არ კარგავ, თითქოს რაღაც კარგის დავიწყების საშუალებას არ აძლევ საკუთარ თავს, თითქოს ყველაფერი კარგადაა.

დღეს აღდგომაა და ყველაფერი კარგადაა.

უკატესი

Posted in რასაც მე ვხედავ by noemberi on იანვარი 12, 2012

მშრალ ხიდზე რომ სურათების გამოფენა-ბაზრობაა ხომ იცით? აი ის რომ ძველ თბილისში ღვინის აღმართზე გადაიტანო და დააგრძელო დაახლოებით ასე გამოიყურება “ანდრეევსკი სპუსკი” — კიევის ალბათ ყველაზე კოლორიტული ადგილი. რამდენიმე სუვენირი ვიყიდე და იქვე,  სურათების გამყიდველი ქალის კალთაში ეს “დამა” შევნიშნე. გადაღების წინააღმდეგი არათუ არ იყო, კამერის დანახვაზე პირობითრეფლექსადქცეული პოზა მიიღო მედიდურად და აუღელვებლად. პატრონმა პირობა ჩამომართვა, რომ “ინტერნეტში გავუშვებდი” და აი, ვასრულებ.

 

კაცი ნაპირზე

არის მასში რაღაც მეფური და ველური. იგი აფრიკის სავანების ქარს მიყურადებულ თეთრ ლომს ჰგავს. ფერფლისფერი, ჭაღარაშერეული თმა, ლურჯი თვალები და დაუდევრად შეკრეჭილი ბლანჟე ჩიბუხს ითხოვს— ასეთი წარმომდეგინა ბავშვობაში შორეული ნაოსნობის კაპიტნები. მაღალია და ცოტა ზანტი. ხავსივით შეპარვია სხეულს სიმსუქნე. არსად ეჩქარება და არაფრის ეშინია, დასაკარგი უკვე დაკარგა. მზერა აქვს — უშიშარი, ცივი და ცოტა უტიფარი. ასეთებზე ამბობენ “ცა ქუდად არ მიაჩნია და დედამიწა ქალამნადო”. საკუთარი სიცოცხლე არაფრად უღირს, თუმცა მეგობრის გვამი ზურგით ატარა, რომ მიწისთვის მიებარებინა უსაფრთხო ადგილას. იგი ბურთა შთამომავალია და ოკეანის ნაპირზე ცხოვრობს ნახევრად დამწვარ სახლში.