ეგოისტური ბლოგი

Kinda აუტოინტერვიუ

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 26, 2013

მე: აქ რატომ ხარ?

მე: აი თავში მომივიდა, რაღაც აუტოინტერვიუსავით დამეწერა.

მე: რატომ?

მე: რატომაც არა?

მე: ხვდები ეს როგორ ჟღერს? საკუთარ თავს ელაპარაკები.

მე: ჰაჰა, კი ვხვდები. სულ ამას არ ვაკეთებ ამ ბლოგზე? უბრალოდ ცოტა განსხვავებული ფორმით იქნება ახლა. და საკუთარ თავთან ლაპარაკი რატომაა პრობლემა? მემგონი პირიქით, ყველაზე კარგად მეხმარება საკუთარი თავის დანახვაში, მეორე თუ მესამე პოსტში ვწერ კიდეც ამაზე. აროგანტულად ჟღერს? 

მე: რავიცი…

მე: მაგრამ არავინ მისვამს სწორ კითხვებს, როგორსაც მე ვუსვამ საკუთარ თავს და რომელზეც პასუხის გაცემა მჭირდება.

მე: შენ უსვამ სხვებს ასეთ კითხვებს? ჩაეკითხები? LOL

მე: არა. საინტერესო ადამიანები აღარ მხვდებიან.

მე: რას ნიშნავს “საინტერესო ადამიანი”?

მე: განსხვავებული. მაგალითად, კარგი ადამიანები. სულ უფრო და უფრო ცოტაა. სწორი ღირებულებებით, თავისუფალი აზროვნებით.

მე: გინდა თქვა, რომ შენ ხარ ასეთი?

მე: ყოველთვის ვერ ვარ. მაგრამ ასეთი ადამიანები მეხმარებიან რელსებს დავუბრუნდე.

მე: რაღაც არამგონია ვინმეს აზრს ითვალისწინებდე. კატას მაგონებ LOL

მე: Я кошка, которая гуляет сама по себе :)))

მე: შეგახსენებ, რომ საქმე გაქვს.

მე: კი, კი, მახსოვს.

მე: დაგეხმარე რამეში?

მე: არც კი იცი როგორ.

 

 

Ад на земле

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 20, 2013

თბილისში გოგო დაიკარგა. წერილი დატოვა და მშობლებს სუიციდზე მიანიშნა. გაქრა, ვერც მკვდარს პოულობენ, ვერც ცოცხალს. კვალსაც კი ვერ მიაგნეს. 2 დღეა ამაზე ვფიქრობ და მეშინია ჩემი შვილის, რომელიც ჯერ არ არსებობს.

ფიქრი არაფერზე

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 17, 2013

ყოველდღიურად 20 წუთი დაუთმეთო მედიტაციას, გვირჩევენ. 20 წუთი ვერა, მაგრამ 5 წუთს ვახერხებ. ვფიქრობ არაფერზე და ვუსმენ როგორ თენდება Jange Sekiang-ში (ალბათ ადგილია, არ ვიცი).

სერიალი მკვლელი

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 12, 2013

თუ ახალი ფილმების ნახვისას სულ უფრო იშვიათად მოგწონთ ფილმი, სულ უფრო ხშირად გაქვთ დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება, გეჩვენებათ რომ ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდება და უცებ მთავრდება, თუ მთავარი გმირის არათუ შეყვარება, კარგად გაცნობაც ვერ მოასწარით, სავარაუდოდ სერიალების სინდრომი გჭირთ.  გუშინ მივხვდი. შეიძლება სხვებიც მიხვდნენ უკვე. შეიძლება კინოინდუსტრიის მამებიც მიხვდნენ რაღაცას, ხელი ჩაიქნიეს, თეთრი იახტების გემბანზე რბილ შეზლონგებში გაგორდნენ, ცალ ხელში სიგარით, მეორეში ყინულიანი ვისკით და ოქროს ბეჭედით არათითზე, მზისგან თუ სიბრაზისგან თვალმოჭუტული, მდუმარედ გვიცქერენ ჩვენ, დაკარგულებს. და აღარ აკეთებენ კარგ ფილმებს.

:yawn:

Posted in ყველაფერზე და არაფერზე by noemberi on ოქტომბერი 11, 2013

შემოვალ, თვალს მოვავლებ აქაურობას, ღრმად ჩავისუნთქავ ოდნავ სევდიან, შავ-თეთრ არომატს, რაღაცით ახალი გაზეთის სუნს რომ მაგონებს, ღრმა ბავშვობიდან შემორჩენილს, შეიძლება რამდენიმე ძველი უჯრაც გამოვაღო, და შეიძლება დამტვერილ მოგონებებსაც შევუბერო სული, ისევ გავიფიქრებ, რომ კარგი იქნებოდა უფრო ხშირად მოვიდე, რომ ეს აუტოფსიქოთერაპია კარგი იყო და ახლაც ძალიან მჭირდება, გავიფიქრებ და ისევ მთქნარებით დავალოგაუთებ.